Ewangelia

Ewangelia
"I otrze z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie. Ani żałoby, ni krzyku, ni trudu już [odtąd] nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły" /Objawienie Jana 21,4/

sobota, 4 kwietnia 2015

Proroctwo Izajasza o ofierze Jezusa

Kto uwierzył wieści naszej, a ramię Pana komu się objawiło?
Wyrósł bowiem przed nim jako latorośl i jako korzeń z suchej ziemi. Nie miał postawy ani urody, które by pociągały nasze oczy i nie był to wygląd, który by nam się mógł podobać.
Wzgardzony był i opuszczony przez ludzi, mąż boleści, doświadczony w cierpieniu jak ten, przed którym zakrywa się twarz, wzgardzony tak, że nie zważaliśmy na Niego.
Lecz on nasze choroby nosił, nasze cierpienia wziął na siebie. A my mniemaliśmy, że jest zraniony, przez Boga zbity i umęczony.
Lecz on zraniony jest za występki nasze, starty za winy nasze. Ukarany został dla naszego zbawienia, a jego ranami jesteśmy uleczeni.
Wszyscy jak owce zbłądziliśmy, każdy z nas na własną drogę zboczył, a Pan jego dotknął karą za winę nas wszystkich.
Znęcano się nad nim, lecz on znosił to w pokorze i nie otworzył swoich ust, jak jagnię na rzeź prowadzone i jak owca przed tymi, którzy ją strzygą, zamilkł i nie otworzył swoich ust.
Z więzienia i sądu zabrano go, a któż o jego losie pomyślał? Wyrwano go bowiem z krainy żyjących, za występek mojego ludu śmiertelnie został zraniony.
I wyznaczono mu grób wśród bezbożnych i wśród złoczyńców jego mogiłę, chociaż bezprawia nie popełnił ani nie było fałszu na jego ustach.
Ale to Panu upodobało się utrapić go cierpieniem. Gdy złoży swoje życie w ofierze, ujrzy potomstwo, będzie żył długo i przez niego wola Pana się spełni.
Za mękę swojej duszy ujrzy światło i jego poznaniem się nasyci. Sprawiedliwy mój sługa wielu usprawiedliwi i sam ich winy poniesie.
Dlatego dam mu dział wśród wielkich i z mocarzami będzie dzielił łupy za to, że ofiarował na śmierć swoją duszę i do przestępców był zaliczony. On to poniósł grzech wielu i wstawił się za przestępcami.
 /Księga Izajasza 53,1-12/

Treścią Księgi Izajasza są proroctwa dotyczące czasów współczesnych Izajaszowi (745-685 p.n.e.) oraz wizje dotyczące przyszłości historycznej, a zwłaszcza przyszłości mesjańskiej i eschatologicznej ludu Bożego.
Autorem księgi był Izajasz.Pochodził z rodziny arystokratycznej z Jerozolimy. Był to człowiek starannie wykształcony.
Izajasz działał w Jerozolimie, gdzie stał się nadwornym kaznodzieją królów judzkich, wywierając na nich bardzo znaczący wpływ.
Przez współczesną biblistykę określany jest jako "najwybitniejszy mówca słowa, zadziwiający głębią myśli i pięknością języka".
Księgę Izajasza traktowano jako jednolite dzieło już na kilka stuleci przed Chrystusem, czego najpoważniejszym dowodem są starożytne dwa zwoje, datowane na Iw. przed Chr., znalezione w Qumran w pobliżu Morza Martwego. Oba zwoje występują jako jednolite.
W ostatniej części swej księgi (rozdziały 40-66) Izajasz opisuje Jezusa jako cierpiącego sługę Jahwe. Został tu zawarty bardzo wzruszający obraz nieskończonej wielkości i dobroci Bożej. Jest tu też zapowiedź wielkiej misji Kościoła Chrystusowego. Izajasz zapowiedział, że Mesjasz będzie "światłością pogan", a Jego poselstwo dotrze do :"kończyn ziemi" (Zachariasz Łyko, Wstęp do Pisma Świętego, Wydawnictwo "Znaki  "Czasu", Warszawa 2009)